Pływanie, to ta z trzech dyscyplin triathlonu, w której Agnieszka wciąż ma największe rezerwy. Na rowerze i podczas biegu jest na tyle mocna, by rywalizować z najlepszymi. Niestety w Londynie wsiadła na rower mając stosunkowo dużą stratę do czołówki. – Myślę, że gdyby ta strata była o 10 sekund mniejsza, walczyłabym o dużo wyższą lokatę, w czołowej piętnastce, a być może nawet dziesiątce. Mimo to jestem zadowolona, dałam z siebie wszystko, zajęłam 25 miejsce, najlepsze w historii polskiego triathlonu na Igrzyskach – powiedziała nam leszczynianka

Dla Agnieszki był to pierwszy start na Igrzyskach. Po debiucie przyznaje, że jest coś magicznego i niepowtarzalnego w rywalizacji olimpijskiej. - Niby startują te same zawodniczki, co w mistrzostwach świata, ale to jest jednak impreza, do której przygotowują się przez cztery lata i wszystko jej podporządkowują. Zdarzają się więc niespodzianki, emocje są wyjątkowe – mówi zawodniczka REAL 64-sto.

Chyba jeszcze nigdy podczas ważnego startu Jerzyk nie mogła liczyć na taki doping, jaki otrzymała w Londynie. Wspierali ją rodzice, przyjaciele, koledzy i kibice z biało – czerwonymi flagami. – Słyszałam ich bardzo wyraźnie, szczególnie podczas jazdy na rowerze i biegu. Doping dodawał mi sił i gdy mijałam polskich kibiców biegłam kilometr szybciej. Bardzo mi pomogli – powiedziała najlepsza polska triothlonistka.